برو ای مرد - برو از تن من دست بشوی

دور شو که در خلوت من کامی نیست

آنکه زندانی زندان هوسهای تو بود

بند بگسست و در اندیشهء بد نامی نیست

چند خواهی که به زنجیر بمانی بس کن

زندگی میگذرد عمر ابد نیست مرا

دل من خانهء امید و صفا بود و نشاط

روزگاریست که ویرانهء خالیست مرا

نوگلی بودم و در دامن تو بنشستم

ای دریغا ز هستیهای تو پژمرده شدم

بس خطا کردی و هم بستر اغیار شدی

وای از شرم خطاهای تو آزرده شدم

دختری با سر پرشور ز رویا بودم

چه بگویم که تو بی رحم چه با من کردی !

مانده از آن همه زیبایی و شادابی و شوق

رخ زرد و تن بیمار و دل پر دردی

نقد چند سال جوانی که ربودی از من

چیست امروز بگو چیست به جز مرگ امید

لب فرو بستم و با نالهء دل خو کردم

وای من - وای که آوای مرا کس نشنید

بس کن - افسانه مگو - عشق چه می دانی چیست !

دل هر جائی تو مست هوس هاست هنوز

تو ریاضت کش خلوتگه ننگ و گنهی

داغ رسوائی لبهای تو پیداست هنوز

بندهء بستر آلودهء هر ناکس و کس

با چه رو باز به کاشانه ء من آمده ای؟

دور شو - نیمه ره عمر مرا باز گذار

دور شو - خانه ء من را پس از این بامی نیست

آنکه زندانی زندان هوسهای تو بود

بند بگسست و در اندیشه ء بد نامی نیست !!!